Podczas wszelkich prac introligatorskich niezmiernie ważne jest umiejętne określanie kierunku włókien w materiale. Jest to szczególnie istotne podczas oklejania dużych płaszczyzn, gdy smarujemy je klejem. Dobrze dopasowane wielkością dwa kawałki papieru w razie nieumiejętnego smarowania klejem tak bardzo zmienią swoje wymiary, że absolutnie nie będą do siebie pasowały, a gotowy, sklejony produkt będzie zupełnie inny, niż to wynika z rysunku wykonawczego. Dlaczego tak się dzieje? Otóż smarując papier klejem musimy pamiętać, że podczas smarowania równolegle do włókien - nic się nie dzieje - papier prawie nie rozciąga się, a więc i jego wymiary są stałe. Natomiast podczas smarowania papieru w poprzek włókien papier bardzo rozciąga się i oczywiś­cie zmienia swoje wymiary. A więc, aby uniknąć ogromnych nieraz komplikacji podczas pracy, prakty­czne określenie kierunku włókien w papierze jest dla nas niezbędne. Istnieją dwie bardzo proste metody określania kierunku włókien w mate­riałach papierniczych: jest to metoda rozdzierania i metoda rozciągania, zwana inaczej metodą marszczenia. Metoda rozdzierania polega na tym, że niewielki arkusik papieru przezna­czonego do próby rozdzieramy palcami w dwóch prostopadłych kierunkach (rys. 30) i następnie obserwujemy krawędzie rozdarć. Rozdarcie wzdłui włókien da krawędzie prawie równe, natomiast rozdarcie w kierunku prosto­padłym do włókien da krawędzie postrzępione. Druga metoda rozciągania - polega na dość silnym przeciągnięciu dworm ściskającymi papier palcami po krawędziach papieru prostopadłych d< siebie. Krawędź papieru równoległa do włókien nie ulegnie zmianie po tyn zabiegu, natomiast krawędź prostopadła do włókien na skutek rozciągani bardzo silnie będzie pofalowana, zmarszczona (rys. 31). Nieco inaczej ustalimy kierunek włókien kartonu lub tektury. Kawałek tektury zwijamy w rurkę, a następnie zaginamy ją. Jeżeli rozpoczęliśmy zwijanie rurki równolegle do włókien, to podczas zaginania rurki nie napot­kamy specjalnie dużego oporu. Przeciwnie będzie zaś podczas zwijania rurki prostopadle do włókien. Robiąc więc dwie próby zaginania z łatwością rozróżnimy nierówny opór tektury.