Do wiercenia otworów w szkle używa się specjalnych wierteł sporządzo­nych ze starych, trójkątnych pilniczków, o czym mówiliśmy poprzednio. Technika wiercenia jest stosunkowo prosta, ale pod warunkiem, że nie będziemy się spieszyć, a wszystkie czynności wykonamy delikatnie, bez użycia siły. W trójszczękowy uchwyt ręcznej wiertarki (wiertarka elektryczna nie nadaje się do wiercenia otworów w szkle ze względu na duży ciężar i zbyt szybkie obroty) włożymy wiertło i zamocujemy je przykręcając nakrętkę uchwytu. W miejscu przeznaczonym do wiercenia ustawimy pionowo wiertło, obficie zwiliżymy je naftą lub terpentyną i rozpoczniemy wiercenie otworu wolno obracając korbę wiertarki, jednocześnie wykonując nią ruch obrotowy wokół osi wiertła, odchylając wiertarkę od pionu o około 10° (rys. 144). W miarę zagłębiania się w szkle nacisk na wiertarkę powinien być coraz mniejszy, zaś zwilżanie powstającego otworu coraz obfitsze. W momencie gdy ostrze wiertła dojdzie do przeciwnej płaszczyzny szkła, przerywamy wiercenie, by rozpocząć je znowu z drugiej strony. W przeciw­nym razie w końcowej fazie wiercenia nastąpi rozerwanie szkła i zniszczenie wierconego przedmiotu. Wiertłami z trójkątnych pilniczków można w zasadzie wykonywać otwory o średnicy*nie przekraczającej 10 mm. Do wiercenia większych otworów używa się wykrawaczy wykonanych ze stalowych rur i ściernego proszku karborundowego. Taka obróbka szkła jest wprawdzie możliwa w warunkach domowych, jednakże jest ona tak pracochłonna, że praktycznie nie będziemy jej stosowali.