Informacje ogólne We współczesnych miastach polskich istnieje wiele obiektów wybudowanych w drugiej połowie XIX oraz w początkach XX wieku. Wszystkie budynki z tego okresu, a także urządzenia techniczne, są dziś funkcjonalnie przesta­rzałe, technicznie niesprawne, wyeksploatowane i wymagają przystosowania do aktualnych potrzeb. Dotyczy to również układów funkcjonalno-przestrzennych miast, a w tym szczególnie ich śródmieść. Przebudowa i modernizacja zespołów starej zabudowy są wyznaczone po­trzebami: poprawy warunków zamieszkiwania ludności, przekształcania niefunkcjonalnych struktur, przeciwdziałania dekapitalizacji starych zasobów, głównie mieszkaniowych. Modernizacja zespołów zabudowy miejskiej jest zbiorem działań komplek­sowych, obejmujących: aktualizację funkcji ogólnych zespołów miejskich i poszczególnych budyn^-ków, remonty i modernizacje techniczne obiektów i urządzeń, modernizację systemów instalacyjnych i uzupełnianie ich nowymi, wyburzenia obiektów zużytych i bezwartościowych, budowę nowych obiektów uzupełniających starą zabudowę, zarówno miesz­kalnych, jak i usługowych, rozbudowę układów sieciowych, dróg, zieleni, podnoszenie walorów estetycznych budowli, ich zespołów, wnętrz ulic i blo­ków zabudowy. Znaczna część zabudowy, a także układów przestrzennych historycznie na­rosłych, uznana została za niezbędne do zachowania z racji tradycji i walo­rów kulturowych i objęta ochroną konserwatorską. Sprawia to, że na zabu- wę miejską należy patrzeć w sposób całościowy, a nie poprzez pryzmat Pojedynczego obiektu. Stan starej zabudowy w miastach, w tym szczególnie mieszkaniowej, jest j>rdzo zróżnicowany, na co wpływają: Wlek 1 rodzaj konstrukcji budynku, stopień i poziom wyposażenia ogólnego i sanitarnego, układ funkcjonalny mieszkania, układ przestrzenny budynku oraz jego otoczenie, położenie obiektu w mieście (na obszarze centralnym, śródmiejskim bądź peryferyjnym), wielkość miasta i jego funkcja w kraju, tempo i ogólne zamierzenia rozwoju społeczno-gospodarczego, położenie geograficzne, oraz: forma własności obiektu (prywatny, państwowy, miejski, spółdzielczy, ko­ścielny itp.). Stan techniczny zabudowy, szczególnie miast małych i średnich, jest na ogół bardzo zły. Generalnie można stwierdzić, że zabudowa miast położonych na terenach północno-zachodnich (wpływ prawa budowlanego pruskiego) jest bar­dziej solidna i wykonana z lepszych (trwalszych) materiałów niż zabudowa w miastach centralnej i wschodniej Polski. Najgorsza pod względem kapital-ności jest zabudowa w miastach na terenie byłego zaboru austriackiego. W miastach dużych zespoły zwartej zabudowy śródmiejskiej, pochodzące z lat trzydziestych XX wieku, charakteryzuje wysoki standard techniczny i użytkowy. Modernizacja w tych obiektach może wynikać jedynie z rozwiązań całościo­wych założonego standardu wyposażenia instalacyjnego (np. centralne ogrze­wanie zdalaczynne). Można przyjąć, że im mniejsze miasto lub bardziej peryferyjna zabudowa w mieście dużym oraz im gorsze stany techniczne budynków, tym większe są potrzeby w zakresie remontów i modernizacji oraz wymiany starych, zużytych obiektów na nowe.