Szkło jest stosunkowo tanim tworzywem, dość często stosowanym w kon­strukcjach amatorskich do wyrobu gablotek, wizytówek na drzwi, szklenia wzierników przyrządów pomiarowych, do budowy akwarium itp. Obróbka szkła nie jest trudna pod warunkiem użycia prawidłowych mate­riałów ściernych i narzędzi oraz pod warunkiem zapewnienia sobie spokoju podczas pracy, unikania pośpiechu, prowadzenia obróbki spokojnie i cierpli­wie, bez używania dużych sił. Podstawowym narzędziem pracy będzie przyrząd do cięcia szkła, tak zwane kółeczko szklarskie. Jest to drewniany uchwyt (rys. 131) z metalową końcówką mieszczącą na obwodzie szereg maleńkich kółeczek ze specjalnego twardego stopu stylitowego. Przyciskając kółeczko do powierzchni szkła (rys. 132) i nadając mu ruch posuwisty, wgniatamy je w szkło i uzyskujemy równą i dość głęboką szczelinę umożliwiającą odłamanie szkła według rysy. Drugim, prostym przyrządem, który zresztą sami zrobimy, jest cyrkiel do cięcia szkła po okręgu (rys. 133). W skład cyrkla wchodzi ssawka służąca do mocowania przyrządu do szklanej tafli, drewniany drążek o zmiennej długoś­ci roboczej i uchwyt do zamocowania kółeczka do cięcia szkła. Ssawkę możemy sporządzić albo z gumowego krążka, na przykład wycięte­go z kawałka dętki motocyklowej (dętka rowerowa jest zbyt cienka), albo użyjemy ssawki od gospodarczego wieszaka (do nabycia w sklepach ,,1001 drobiazgów", cena około 15 zł). Pozostałe elementy cyrkla wystrugamy z drewna i połączymy razem za pomocą wkrętów. Do wiercenia otworów w szkle zrobimy specjalne wiertła (rys. 134) z ma­łych, trójkątnych pilniczków zeszlifowanych na mechanicznej szlifierce. W razie trudności w uzyskaniu dostępu do szlifierki czynność tę możemy zlecić każdemu warsztatowi ślusarskiemu. Ze względu na specyficzne własności szkła oraz niebezpieczeństwo związa­ne z jego obróbką przede wszystkim musimy zapoznać się z warunkami, jakim powinna odpowiadać pracownia do obróbki szkła oraz co nam wolno, a czego kategorycznie nie wolno podczas pracy. • Duże tafle szklane mogą być przenoszone co najmniej przez 2 osoby, przy czym należy je umieścić na pasach w pozycji pionowej. Mniejsze kawałki szkła należy przenosić w skrzynkach. Odpadów szkła nie wolno rzucać na podłogę, lecz należy je składać do specjalnie na ten cel przeznaczonej drewnianej skrzynki. Do cięcia szkła trzeba koniecznie nałożyć na przeguby rąk szerokie ochraniacze brezentowe lub skórzane oraz gruby fartuch. "Nie wolno trzymać ani spożywać pokarmów w miejscu obróbki szkła. To samo dotyczy picia wody. W pracowni szklarskiej powinno być widno, ciepło, dobra wentylacja, podłoga musi być równa, gładka, bez dziur i szczelin. Wszystkie narzędzia i sprzęty używane do prac szklarskich muszą być utrzymane w należytym stanie, aby nie powodowały wypadków podczas pracy. W razie skaleczenia się nie wolno rany dotykać rękami ani szmatą, lub chusteczką, lecz natychmiast zgłosić się do ambulatorium lub odpowiedniego punktu opatrunkowego.