W budynkach mieszkalnych stosuje się prefabrykowane ramy H, przy czym w pierwszym okresie stosowano poprzeczny układ ram o rozstawie 3,40 m i krzyżowo zbrojone panwiowe płyty stropowe. Budynki montowano z dwuwspornikowych ram o rozpiętości 5,40 m w osiach słupów o przekroju 40X40 cm, a słupy łączono przez spawanie stalowych gło­wic (rys. 1-35). W kierunku poprzecznym sztywność budynku zapewniały prefabrykowane płyty ścienne grubości 14 cm, montowane w płaszczyźnie ram, a w kierunku podłużnym — żelbetowe płyty ścienne grubości 11 cm Ściany zewnętrzne wykonywano z bloczków z betonu komórkowego, a klat­ki schodowe montowano z elementów cegły żerańskiej. W późniejszym okresie budownictwa z ram H przyjęto rozstaw poprzeczny ram od 2,40 do 6,0 m oraz stropy kanałowe Żerań. Pozostałe rozwiązania konstrukcyjne nie uległy zmianom, dodano tylko dostawiane loggie oraz bal-kony-loggie, łączone z budynkiem przez spawanie występujących prętów z pły­tami stropowymi. W ostatnim rozwiązaniu budynków z ram H (typu WZ-75) przyjęto po­dłużny układ ram, przy rozstawie osiowym słupów w ramach — 4,80 m i ma­ksymalnym wysięgu wsporników — 0,45 m. Z ram tych można montować budynki dwutraktowe, o maksymalnej szerokości traktów do 6,30 m, lub kory­tarzowe — przy maksymalnej liczbie kondygnacji — do 16. Słupy piwniczne są wykonywane w sposób monolityczny (na budowie), a między nimi są montowane prefabrykaty typu szaf. Rygle ram zewnętrznych (rys. l-36a) — o odwróconym przekroju teowym z otworami na przewody instalacyjne i rygle ram wewnętrznych (rys. l-36b) — dwugałęziowe, łączone przeponami, mają słupy o przekroju 30X30 cm Stropy z płyt kanałowych monolityzowane w wieńcach na mokro. Usztywnienie poprzeczne budynku prefabrykowanymi płytami ściennymi, montowanymi między słupami sąsiednich ram. Balkony przestrzenne z jednym słupem — dostawiane do budynku i łączone z wieńcem stropu. Klatki schodowe, obudowa dźwigów, płyty dachowe itp. — z elementów typu Żerań. Ściany osłonowe, prefabrykowane lub z bloczków z betonu ko­mórkowego.