Pamiątkowe fotografie powinny być przechowywane w specjalnym albu­mie, w którym nie niszczą się i mogą być ułożone w porządku chronologicz­nym. Album możemy wykonać sami, a wtedy po pierwsze - koszt albumu nie ^będzie duży, a po drugie - mamy zupełną swobodę w wyborze formatu (określona głębokość biblioteki) i szaty zewnętrznej, i po trzecie - możemy prawie dowolnie regulować pojemność albumu, dodając w miarę upływu czasu dodatkowe karty. Album oklejony jest tkaniną dekoracyjną, a jego karty sporządzone ze zwykłego kartonu nabytego w sklepie z artykułami papierniczymi. Przed przystąpieniem do pracy musimy przygotować następujące mate­riały: karton (taki jak w blokach technicznych) w arkuszach o wymiarach przynajmniej 300x500 mm, w ciemnych pastelowych barwach - około 30 arkuszy; tekturę grubości 2-3 mm - arkusz o wymiarach 500x600 mm lub dwa w formacie 300x500 mm; kilka arkuszy bibułki na przekładki między stronicami; kawałek płótna introligatorskiego; tkaninę dekoracyjną lub papier introligatorski do oklejenia okładki; cztery okucia otworów do przeciągnięcia sznurka; 60 cm ozdobnego sznura do związania składu albumu. Oprócz tego musimy także przygotować: klej stolarski oraz klej z mąki (kia j ster). Jeżeli zdecydujemy się na pokrycie okładek albumu papierem introligator­skim, a nie tkaniną, to najpierw musimy zająć się przygotowaniem papieru, bo gotowego papieru introligatorskiego nie ma, niestety, w sprzedaży. Do barwienia najlepiej nadaje się papier „natron" (ze względu na dużą wytrzymałość, gładkość, łatwość nabycia, no i niską cenę). Jako barwników będziemy używać bejc, farb wodnych lub aniliny. Wszystkie barwniki z ła­twością nabędziemy w sklepach z artykułami chemicznymi. Używając barw­ników anilinowych musimy je odpowiednio spreparować, gdyż w przeciwnym razie pod wpływem światła szybko zmienią kolor, a poza tym bardzo silnie i trwale brudzą ręce oraz narzędzia. Przygotowanie barwników anilinowych przeprowadzimy w następujący sposób: sporządzimy esencję rozpuszczając w 0,75 litra miękkiej wody (przegotowanej) 2 gramy proszku anilinowego. Przeprowadzimy to w ten sposób, że do naczynia wsypiemy barwnik, a do niego będziemy dodawali niewielkie ilości ciepłej wody ciągle mieszając. W ten sposób przygotujemy esencję w objętości 0,75 litra, którą następnie zagotujemy i wy studzimy. Po wystygnięciu dodamy do niej stołową łyżkę spirytusu denaturowanego i pół łyżeczki od herbaty soli kuchennej. Farby wodne będziemy stosować po rozpuszczeniu ich w niewielkiej ilości ciepłej wody. To samo dotyczy bejc, które należy kupować w proszku, a ni'e w roztworze spirytusowym. Wszystkich barwników używamy w roztworze klajstru, który zwiąże je z papierem w trwały sposób. Klajster należy sporządzić mieszając mąkę z wodą (2/3 pszennej i 1/3 ziemniaczanej) aż do uzyskania gęstej papki, absolutnie bez grudek. Papkę zalewamy wrzącą wodą i mieszamy aż do chwili, gdy klajster zeszkli się tworząc jednorodną masę w odcieniu kremowym. Klajster powinien być dość gęsty, aby po dodaniu barwnika osiągnął iyłaściwą konsystencję. Przystępując do barwienia papieru pociętego uprzednio na arkusze o odpo­wiednim formacie, rozkładamy na stole stare gazety, aby uchronić przed zabrudzeniem nasz warsztat pracy, a następnie miękkim pędzlem pokrywa­my papier klajstem zabarwionym odpowiednią farbą. Podczas tej czynności należy uważać, aby warstwa klajstru nie była zbyt gruba, gdyż po wyschnięciu będzie odpryskiwać od papieru. Ciekawe efekty otrzymamy, jeżeli po pokryciu papieru Majstrem będziemy lekko uderzać w niego włosiem szczotki, gąbką lub pędzlem. Otrzymamy wówczas równą warstwę farby, z drobnymi plamami tworzącymi rozmaite desenie. Zabarwione papiery należy dobrze wysuszyć, a następnie utrwalić, aby podczas naklejania papieru na tekturę nie uległa zniszczeniu powierzchnia zabarwiona. Najwygodniej jest suszyć papiery zawieszone na sznurku, tak jak bieliznę. Gdy w ten sposób suszone papiery przestają przyklejać się do rąk, ale jeszcze się nie skręcają, należy je zdjąć ze sznurka, ułożyć w stos i przycisnąć, na przykład deską obciążoną odważnikiem. W zależności od temperatury i wil­gotności powietrza czas schnięcia papieru wynosi około 5 dc* 7 dni. Suchy papier należy utrwalić. Wykonanie albumu rozpoczniemy od jego części środkowej, to znaczy od bloku kart, na których będziemy w przyszłości naklejać fotografie. * Z kartonu wytniemy 20-30 kart (zależnie od żądanej objętości) o wymia­rach 400x220 mm. Następnie wycięte karty złożymy razem i cały blok wyrównamy, przycinając je w prasie. Aby ułatwić otwieranie albumu bez zginania kart, wykonamy zagięcia (rys. 41) za pomocą kostki introligatorskiej i przyrządu sklejonego z dwóch warstw tektury (rys. 42). Dolna warstwa służy jako podstawa przyrządu, a górna warstwa składa się z dwóch płytek • naklejonych na podstawę w odległości 3 mm od siebie. Zagięcia wykonamy tak, jak to przedstawiono na rys. 43, wgniatając karton kostką w miejscu szczeliny. Aby zabezpieczyć fotografie przed stykaniem się ze sobą, pomiędzy po­szczególne karty albumu włożymy bibułki przyklejone do kart w miejscu związania bloku. Wymiary bibułek powinny być mniejsze od wymiarów kart o 10-20 mm. Następnie wytniemy z kartonu (takiego jaki został użyty na karty albumu) paski o wymiarach 220x30 mm. Pasków powinno być tyle, ile kart w albumie, plus jeden. Grzbiecik ostatniej karty okleimy obustronnie paskami, a na grzbieciki pozostałych kart przykleimy klejem stolarskim resztę pasków